Hava mı Yağ mı? Kuru Tip ve Yağlı Transformatör Arasında Nasıl Seçim Yapılır

Prensip ve Türleri

Bölünme, standartların kendisinde belirtilmektedir — kuru tipler için IEC 60076-11, sıvı dolu üniteler için IEC 60076-1 ve IEEE C57. Kuru tip bir transformatör hava ve katı yalıtım kullanır: içinde sıvı yoktur. Sargıları ya epoksiden vakumla dökülmüştür (dökme reçine, genellikle "SCB" veya "CRT" olarak etiketlenmiştir) ya da vakumla basınçla vernikle emprenye edilmiştir (VPI). Yağa batırılmış (sıvı dolu) bir transformatör, bunun yerine çekirdeği ve bobinleri, geleneksel olarak mineral yağ, giderek doğal veya sentetik ester veya silikon gibi bir yalıtım sıvısında yıkar. Sıvı aynı anda iki işi yapar: Dielektrik dayanımı havadan çok daha yüksektir, bu nedenle boşluklar daha dar olabilir ve ünite daha kompakt olabilir ve konveksiyon, ısıyı tank duvarlarına ve radyatörlere taşır.

Mühendisler için ödünleşimler ölçülebilir niteliktedir. Sıvı üniteler tipik olarak %97,5–99,2 verimliliğe ulaşır ve 45–60 dB(A) hızında çalışır; kuru üniteler %96–98,7 civarında ve 55–75 dB(A) civarında iner çünkü tank ve sıvı hem sesi azaltır hem de ısıyı daha iyi uzaklaştırır (yağ, ısıyı havadan 5–10 kat daha iyi aktarır, bu nedenle kuru üniteler basınçlı hava fanlarına veya 40 °C ortam sıcaklığının üzerinde güç kaybına ihtiyaç duyabilir). Derecelendirmelerde, petrol kabaca 10 MVA'nın üzerinde hakimiyet kurar ve 500 kV ve ötesine ulaşır; dökme reçineli kuru tipler artık yaklaşık 35–40,5 kV'ye ve onlarca MVA'ya ulaşıyor.

Uygulama Örneği

40 katlı bir ofis kulesi düşünün. Bodrum katına bir yağ transformatörü yerleştirin ve çoğu bina kodu (örneğin, Kuzey Amerika'daki NEC 450.21(B)) yangına dayanıklı bir kasa, bir yağ muhafaza çukuru ve özel havalandırma gerektirir; bu başlı başına bir inşaat projesidir. Kuru tip bir ünite yanıcı sıvı taşımaz, kendi kendine söner ve hizmet verilen binanın içinde tonoz olmadan oturabilir ve genellikle 10-20 m² zemin alanından tasarruf sağlar. Şimdi kırsal bir 110 kV şebeke trafo merkezini hayal edin: orada, kapalı bir yağ ünitesi hava, tuz ve kirliliğe aldırış etmiyor ve termal kütlesi, sürekli dış mekan görevinin gerektirdiği kısa vadeli aşırı yük tavanını sağlıyor (kuru için yaklaşık %120-150'ye karşı %105-115).

Yaygın Yanlış Kanı ve Eğlenceli Gerçek

Yanlış kanı şudur: "Kuru her zaman daha iyidir; yağın modası geçmiştir." Öyle değil. Petrol hala dış mekan, kamu hizmeti ve ~10 MVA'nın üzerindeki tüm derecelendirmeler için en önemli güçtür ve aslında daha verimli ve daha sessizdir. Dry'ın asıl avantajı, ham performansı değil, yangın güvenliği ve iç mekan esnekliğidir. Eğlenceli gerçek: Sıvının kendisi değişiyor — doğal ester (bitkisel yağ bazlı), mineral yağ için yaklaşık 160 °C'ye karşılık 300 °C'nin üzerinde bir yanma noktasına sahiptir ve 28 günde %95'in üzerinde biyolojik olarak parçalanabilir, dolayısıyla "daha az yanıcı" ester dolgulu üniteler artık mineral yağın asla yapamadığı binalara girebilmektedir. Ve epoksi ile yalıtılmış dökme reçineli kuru bir ünite, basit bir muhafazayla açık havada bile yaşayabilir; eski kural "kuru, yalnızca iç mekana eşittir" artık geçerli değildir.